Gigantyczny, szary budynek z tysiącem okien majaczył za mgłą. Może był taki moment w historii tego szpitala (bo taką onegdaj pełnił funkcję), gdzie prezentował się ładnie i okazale. Chociaż nie. Zawsze był betonowym klocem, wyrażającym przerost ambicji wszechwiedzącego rządu, budującego pomniki żeby zachwycić lud i wylizać dupę komuchom ze wschodu.
Dzisiaj wyglądał jak groteskowy sarkofag. Cały porośnięty mchem i bluszczem, z oknami powybijanymi przez drzewa, które w środku znalazły sobie miejsce do zapuszczenia korzeni i pełnym dobrodziejstwem synantropijnego inwentarza fauny beztrosko biegającego po korytarzach. Świat po apokalipsie? Nie, po prostu trzydzieści lat leżenia odłogiem, jako nieużytek. Kompleks, dzięki Bogu, zamknięto w 2019 i od tej pory nikt nie wie co z tym fantem począć.