poniedziałek, 23 kwietnia 2018

17. Cracovia Maraton

Są naukowcy, którzy twierdzą, że nie istnieje coś takiego jak "zmęczenie". Ich zdaniem organizm człowieka ma dalece większe możliwości niż wskazywałyby na to wskaźniki (na przykład badania wydolnościowe) i są one właściwie nieograniczone. Mechanizm nazywany "zmęczeniem" istnieje po to aby mimo wszystko oszczędzać "osprzęt" i nie eksploatować go nadmiernie. Ot, taki zdroworozsądkowy zawór bezpieczeństwa. Według tej teorii najlepsi różnią się od pozostałych właśnie poziomem "oszukiwania" tego mechanizmu.

Po co Wam to właściwie piszę, skoro teoria ta wydaje się być dość naciągana i dla mnie raczej mało wiarygodna (choć na pewno w jakimś stopniu wysoki poziom wytrenowania sprawa znacznie większą odporność fizyczną i psychiczną na ból i zmęczenie)? Chciałbym zwrócić Waszą uwagę na fakt, że według tej tezy (i wielu innych) większość zawodów sportowych rozgrywa się nie na bieżni czy boisku, ale w głowach uczestników.



sobota, 21 kwietnia 2018

Krok ku Koronie w Mieście Królów

Właściwie to powinienem już być dwa tygodnie "po". Chociaż nie. Jak dobrze sięgnę pamięcią to powinienem być tydzień "po" i mieć na koncie debiut z Kubą. Chociaż nie. W sumie to powinienem biec gdziekolwiek, byle zbliżało mnie to do zejścia poniżej trzech godzin.

Jakiś czas temu napisałbym, że paskudne życie jak zwykle brutalnie weryfikuje mniej i bardziej ambitne plany. Że zeszłoroczny maraton bez pardonu zweryfikował moje ambicje na żyłowanie życiówki. Że właściwie to biegam jeszcze tylko dlatego, że po tylu latach głupio przestać. Właściwie to między ubiegłorocznym półmaratonem w Piotrkowie miałem jeden, diablo ambitny cel - 3,7 kilometra na Business Run'ie. Trochę mało.


sobota, 14 kwietnia 2018

Co?

Soczyste światło chylącego się powoli ku zachodowi słońca odbijało się od białych ścian lokalu, w którym sączyłem New England IPA przerzucając powoli kolejne strony książki geniusza pióra z Meksyku. Knajpa trąciła nieco współczesnym, pretensjonalnym fermentem hipsteryzmu, z tymi wielgachnymi, nagimi żarówkami i otynkowanym murem na światłach, ale z przyjemnością zdecydowałem się na ten lokal bo: dobrze widziałem litery na stronach powieści i wszechobecna, ciepła biel, podkreślona ciemnymi akcentami, znakomicie komponowała się z kolorem piwa, na które miałem dziś ochotę. A warto Wam wiedzieć, że bez wielkiego trudu znajdziecie w dobrych sklepach takie, które wyglądem przypomina sok pomarańczowy, pachnie owocami, smakuje owocami, a nie ma w składzie ani cholernego grama owocu.

- Stałeś się ostatnio zaskakująco snobistyczny w niektórych kwestiach - powiedziała, nieco mnie zaskakując. Odwróciłem się, założywszy uprzednio zakładkę, czyli moją nieśmiertelną czwórkę kier z żenująco brzydkiej talii dołączonej do schewppes'a. Te karty musiałem dostać jeszcze w czasach, kiedy praktykowałem sesje deliberacji przy zapachu jałowca i gorzkim posmaku tonic'u. Czyli naprawdę dawno temu.

Poza tym karta, oprócz tego, że starta i brudna, jest już przedarta na pół, za sprawą małego człowieczka z ogromną mocą destrukcyjno - rewolucyjną.

 Spojrzałem na jej dzisiejszą aparycję i, muszę przyznać, znów zostałem zaskoczony (który to już raz?). Wyglądała obezwładniająco zwyczajnie. Jej blada skóra zdawała się nie czerpać żadnych korzyści z szalejącego ostatnio na czystym nieboskłonie słońca, co dodawało jej bajecznego uroku naturalności i świeżości. Miała proste, brązowe okulary, kilka tonów ciemniejsze od koloru jej włosów. Jej oczy były zabawnie, szeroko rozstawione, przez co przypominała, hm - to zabrzmi strasznie naiwnie - króliczka.

- Hm? - przypomniała o swoim istnieniu łagodnym westchnieniem, jakby nie chcąc się narzucać, chociaż znając ją tak dobrze doskonale wiedziałem, że nie będzie w stanie wytrwać w tej anielskiej cierpliwości zbyt długo.
- Odkąd zacząłem uczyć się wyłuskiwania detali, stałem się jeszcze bardziej przeświadczony o fakcie, że znam się na wszystkim najlepiej na świecie. Prawie jak Hemingway.

Roześmiała się dźwięcznie, właściwie tak samo jak zawsze. Może i potrafiła przybrać każdą pozę, jaką obecnie potrzebowała, ale jej głosu i śmiechu w żaden sposób nie dałoby się ani zmienić, ani podrobić.

- Nabrałeś sporo pewności siebie odkąd pierwszy raz się spotkaliśmy - powiedziała, siadając jednocześnie przy moim stoliku, dość blisko, zapewne całkiem świadomie starając się naruszyć moją - pardon za kolejny banał - podświadomą strefę intymną.
- Słońce, ty zdaje się wiesz najlepiej, że nie ma czegoś takiego jak "pewność siebie". To ma się zawsze. Może być co najwyżej "przeświadczenie o słuszności tego co się robi" - rzekłem zawile i pretensjonalnie, po czym poszedłem bez słowa wyjaśnienia do baru. Dla siebie po kolejne sophisticated ale, a dla niej po butelkę dobrze zmrożonej wódki.

Kiedy wróciłem do stolika z napojami, uśmiechnęła się z zadowoleniem. Nalała sobie kieliszek i szybko opróżniła, nie czekając na toast, ani moje przyzwolenie.

- Widzę, że postanowiłeś dzisiaj wieść prym w naszej konwersacji - powiedziała. - W takim razie, słucham, CO się robi?
- Się żyje.
- CO?
- Co, co?
- Molesta?
- Nie mieszajmy w to Włodiego. Chociaż właściwie należy do tych, którzy mają rację.
- Niespecjalnie odpowiada mi fakt, że w ten świetlisty, świeży klimat, jaki do tej pory stworzyłeś, wrzucasz zatęchłe, trudne w odbiorze męty polskiego rapu.

Westchnąłem ciężko, co ona skomentowała kolejną kolejką gorzały. Byłbym zapomniał - nie kosztowałem się dziś na żadne belveder'y. Raczyła się smirnoff'em i niech spróbuje zamarudzić, jak Boga kocham!

- Lubię czasem wrócić do tej niełatwej, polskiej klasyki, to raz. A dwa - wtręt był całkiem niezamierzony.
- Dobrze, już dobrze. Kontynuuj, bo za chwilę powiesz, że zgubiłeś przeze mnie wątek.
- Ależ kochana! - zawołałem. - Dzięki tobie ten wątek w ogóle złapałem!

Spojrzała na mnie wyczekująco, ale nic nie powiedziałem. Sięgnąłem tylko po kolejny łyk ale. To musiało ją jednocześnie rozzłościć i zaciekawić. Słońce powoli zachodziło i pomarańcz zmieniał się powoli w grapefruit.

- Więc już nie martwisz się tak nimi? - spytała z lekką nutką zdenerwowania.
- Jakimi "nimi"? - odparłem spokojnie.
- Ty już dobrze wiesz - broniła się twardo.
- Przed Ewą, Maryną, Marysią czy Natalią? Och, litości! Jak długo miałbym szukać ich w pościeli, w której nigdy nie były i nigdy nie będą?

Zagwizdała cicho.

- Mówiłeś coś, że "Zielone wzgórza Afryki" są mało literackie, ale mimo tego sam jesteś dziś wyjątkowo literacki. Aż mnie trochę mdli.

Roześmiałem się.

- Nie umiałem do tej pory jednej rzeczy. Zresztą - don't give a fuck - nadal jej nie umiem w pełni. Nigdy nie umiałem kupić towaru, a później go sprzedać.
- Chcesz mi powiedzieć, że dopiero teraz odnajdujesz się w handlu? - zapytała naiwnie, choć wiedziałem, że jest to całkiem świadomy, złośliwy przytyk.
- Chcę powiedzieć, że dopiero teraz rozumiem, że satysfakcję daje tylko cały proces. Dopiero teraz wiem, dlaczego miałem pójść na spacer z Ewą, nie boczyć się na niedostępną Martynę, zagrać w otwarte karty i...
- I co? I co? - wybuchnęła, trzęsiona niecierpliwością. Posłałem jej spojrzenie podkreślone uniesionymi brwiami.
- I dzisiaj zastanawiam się, czy nie byłoby tak, że gdyby Natalia zostawiła Marcina dla mnie, to nie urodziłyby nam się z tego głupie dzieci.
- Skąd taki wniosek? - spytała, tym razem wyraźnie zaciekawiona.
- A bo ja wiem? Może stąd, że to co było między nami było tak silne, tak jasne i tak klarowne, że nic dobrego z tego by nie wyszło. Piękniejszy jest zachód słońca na czystym niebie czy w akompaniamencie poszarpanych chmur?

Nie odpowiedziała nic, tylko kiwała z uznaniem głową, jednocześnie pijąc dwie kolejki, jedna po drugiej.

- Chciałbym umieć zbudować dom - rzekłem z nutką nostalgii.
- Chcesz iść na budownictwo? - zapytała już całkowicie pogrążając się w żenadzie. Tak to jest, że im bardziej nas ktoś zainteresuje i wyda nam się w jakiś sposób... lepszy od nas, tym bardziej będziemy przed nim pajacować, na siłę udając, że również umiemy błyszczeć. Łatwo zapomnieć, że świeca pali się najdostojniej tylko wtedy, gdy żaden podmuch nie mąci jej płomienia.
- Chciałbym umieć tę najprostszą ścieżkę, która pozwala budować bez planu, wtedy kiedy dom okaże się za mały, która pozwala pracować mocniej, kiedy obecne środki okażą się niewystarczające i która pozwala kochać najmocniej, gdy chce się oddać jak najwięcej siebie.
- Chcesz powiedzieć, że najlepszą drogą jest ta, w której potrzeba rodzi reakcję? - spytała, wreszcie rozsądnie. Aż pstryknąłem palcami.
- Co rodzi emocje? Co wyzwala energię? Brak, niedobór. Tęsknota. Czy to nie obrzydliwe, że miłość najczęściej ma źródło w tęsknocie?

Pokiwała głową i wychyliła kolejny kieliszek. Jej oczy stawały się coraz bardziej szkliste, coraz bardziej króliczkowate i coraz bardziej proszące się o atencję. A ja jestem, psiakrew, czuły na takie gierki, aż mi wstyd przed samym sobą.

- Może pójdziemy się przejść? Przewietrzenie dobrze ci zrobi... - spytałem z troską. Zdjęła na chwilę okulary, uśmiechnęła się dość głupkowato i pokiwała głową. Wydawała się zmieszana moją propozycją, tak jakby każdy uprzejmy gest byłby czymś zaskakującym.
- Dobrze - odparła spokojnie. Odetchnęła ciężko i założyła okulary. Widziałem, że mimo szkieł miała już problem z wyostrzeniem mojej twarzy. - Odpowiedz mi tylko na jeszcze jedno pytanie, zanim pójdziemy... - powiedziała, dość niewyraźnie i nieco bełkotliwie.
- Tak? - spytałem.
- Co teraz?

Westchnąłem.

- Teraz? Teraz pora przejrzeć fundamenty. Pora wysprzątać stajnie i pobielić mury domu. Pora pogłębić studnię, bo woda z niej będzie poić coraz więcej z nas.

Zdjęcie zostało przeze mnie pożyczone stąd: https://www.louisemead.co.uk/products/large-canvas-art-print-teal-orange-canvas-picture-large-turquoise-orange-sunset-abstract-impressionist-canvas-print-wall-art-picture

wtorek, 3 kwietnia 2018

Dyktando

Jak to jest z Tobą, Czytelniku? Lubisz tak zwany "feedback", czy nie do końca? Opinie innych ludzi Cię zachęcają czy zniechęcają? Potrzebujesz być chwalonym, czy może lepiej Ci robi wbicie szpilki? A kiedy szukasz wsparcia, to rozglądasz się raczej za gotowym rozwiązaniem, czy inspiracją?

Nie należę do ludzi typu "specjalista". Rzekłbym, że w jakimś stopniu uosabiam myśl Wilde'a (którego notabene jeszcze nie miałem okazji czytać, ale cytat znam - jakby na potwierdzenie ;)), że powierzchowność jest najgorszą z wad. To się zmienia, ale wiem, że nigdy nie zmieni się do końca - interesuje mnie dosłownie wszystko. Jeśli coś mi się nie podoba, ale mnie interesuje drążę temat tak długo, aż nauczę się podejścia dzięki któremu zaczynamy się lubić. Kocham eksperymenty, ale jako naukowiec bardziej byłbym efekciarski i elokwentny jak prowadzący "Pogromców mitów", aniżeli dokładny i metodyczny jak jakiś geniusz z CERN.

środa, 7 marca 2018

Światło

Co daje światło? Właściwie to wszytko. Daje wzrok. Daje kolory. Daje orientację.

Daje też konteksty. I, przede wszystkim, daje piękno.

piątek, 2 marca 2018

Grodziski Porter

Zima w Polsce. Noc. Kryształowo czarna. Mróz na dwie cyfry. I do tego jeszcze światło księżyca - trupie, ale mocne, jakby skumulować światło wszystkich jarzeniówek w jednym miejscu. Ten szpitalny rodzaj jasności. Mglisty, rozbielony, pachnący chemikaliami.

Powietrze byłoby czyste i pewnie pachniałoby mrozem. Mnie ten zapach wydawał się zawsze... wiśniowy. Zresztą - mniejsza z tym. Dzisiejsza noc nie pachniała wiśniami. Nie pachniała nawet nocą. Damn, jesteśmy w Łodzi, więc nietrudno się domyśleć, że kominy tutaj dymią. Dawniej związane to było z fabrykami, dzisiaj - z pieprzoną polską mentalnością i puszczaniem z dymem całego syfu, jaki tylko uda się zebrać.

środa, 28 lutego 2018

Pociąg do nie-banału | Skierniewice - Żyrardów | [WŁÓCZYKIJ #23]

Zima powinna być zimą i kropka. Powinno być zimno na poziomie -10/-15, dużo śniegu i najlepiej jak najwięcej krystalicznie czystego, "mroźnego" słońca. Jeśli się nie da i ma być na plusie, to niech sobie będzie od grudnia do lutego +5 i tyle. To co mamy od kilku lat to jakaś mało śmieszna parodia. Jednego dnia tak, drugiego siak, a trzeciego jeszcze inaczej. W styczniu powietrze pachnie wiosną, a za chwilę dowala mróz, który trzyma przez dobę, po czym odpuszcza. I tak w kółko.

Nie dziwię się, że od paru lat jak startuje fala chorowania to nie oszczędza nikogo. U mnie w rodzinie zaczęło się chyba od Taty, później zaraziła się Mama, następnie Kuba, od Kuby Dominika, a ostatnim bastionem pozostałem ja. Możliwe, że chroniła mnie adrenalina, bo pozostawałem aktywny - jeździłem do pracy rowerem, biegałem, a w robocie sporo się działo. Nie mniej jednak czekałem już z niecierpliwością na dłuższe wolne. Miałem mieć wreszcie sposobność do zrealizowania Włóczykija numer jeden w 2018 roku. Plan minimum zakłada przynajmniej tyle samo wycieczek co rok temu, więc aby go zrealizować muszę robić od lutego do grudnia co najmniej dwa Włóczykije na miesiąc.

Wejście na dworzec w Skierniewicach od strony peronów.

piątek, 23 lutego 2018

Angielskie śniadanie

Mieliśmy się kiedyś spotkać w angielskim pubie. Długo pisaliśmy ze sobą, zazwyczaj wieczorami, niekiedy w te dni kiedy byłem w pracy. Kiedy rozmawialiśmy, gdzieś w głowie słyszałem cudowne śpiewy wyspiarskich kibiców na pełnych po brzegi stadionach i marzyło mi się spotkać z nią po meczu.

Nie będę Wam ściemniał, że jestem ostatnio specjalnie kasiasty. Hajsu styka na bieżące potrzeby, nawet na trochę przyjemnostek, no ale na wycieczkę na wyspy, nawet Ryanair'em - niestety. Pozostało mi dalej skupiać się na mrzonce, albo wziąć sprawy we własne ręce i spróbować czegoś co będzie w zasięgu moich możliwości.

czwartek, 8 lutego 2018

Miłość wrogiem sukcesu

Oczy szkliły jej się kiedy wiatr przenosił zimne wilgotne powietrze tuż nad powierzchnią spracowanej Odry. Rzeka niosła na swoich plecach niezliczone ilości kropel wody i jeszcze więcej ludzkich tęsknych westchnień. Chciała żeby choć jedna łza popłynęła szybko po jej policzku, ale jak na złość żadna nie kwapiła się do zroszenia gładkiej skóry. Była pusta w środku, choć podświadomie czuła, że powinna być wściekła i rozżalona.

Może łatwiej byłoby jej przetrawić to wszystko, gdyby po prostu powiedzieli sobie "do widzenia" i odeszli - każde w swoją stronę. Zamiast tego woleli jednak rozdrapywać świeżą ranę dając sobie setki razy "kolejne, ostatnie szanse". Rozmawiali, tulili się, całowali, kochali, a następnego dnia znów - wrzeszczeli, wściekali i nie rozumieli. W końcu jednemu i drugiemu przestały podpowiadać rozsądek i serce, a zaczął po prostu instynkt samozachowawczy.

Ich związek, zdaje się, zaczynał po prostu zagrażać ich życiu.

Źródło: http://www.1zoom.me/en/wallpaper/496134/z512.9/

niedziela, 4 lutego 2018

Pozory mylą | Kutno | [WŁÓCZYKIJ #22]

Tą wycieczką kończę uzupełnianie zaległych wpisów z 2017 roku, więc rok zakończyłem z liczbą 22 wycieczek na koncie. Muszę przyznać, że zakładałem, że będzie ich przynajmniej dwa razy tyle, a tymczasem... no nie udało się. Nie zmienia to faktu, że jestem zadowolony - coś się we mnie ruszyło, a na tym zależało mi najbardziej. Na spróbowaniu samotnych wędrówek, na odkrywaniu nowych miejsc, na obudzeniu nieco uśpionej ciekawości świata. Pierwsze kroki były dość nieporadne, wiem że dużo bym zmienił w wielu zrobionych wycieczkach, ale liczy się dla mnie sam fakt, że to robię. Reszta ma mniejsze znaczenie.